Geografia społeczno-ekonomiczna

Geografia społeczno-ekonomiczna (także: antropogeografia, geografia człowieka) – nauka geograficzna badająca różne aspekty działalności człowieka, w tym także konsekwencje społeczne i gospodarcze dla tej aktywności w przestrzeni geograficznej. Jeden z dwóch głównych działów geografii (obok geografii fizycznej)

Historia

Geografia człowieka nawiązuje do dawnej antropogeografii (i często jest z nią utożsamiana). Od końca XVIII w. w badaniach geograficznych coraz większą uwagę przywiązywano do człowieka i jego miejsca w przestrzeni geograficznej

Podział

• Geografia ludności (demogeografia)
  • Demografia
    • Migracja
    • Emigracja
    • Imigracja
    • Geografia osadnictwa
• Geografia gospodarcza
  • Geografia przemysłu
  • geografia ekonomiczna regionalna, utożsamiana niekiedy z ang. Regional Science (brak polskiego odpowiednika).
  • geografia komunikacji (w tym geografia transportu i geografia łączności)
  • Geografia rolnictwa
  • geografia zasobów naturalnych
  • Geografia usług
  • Polityka gospodarcza
• Socjologia
  • Geografia społeczna (socjogeografia)
  • Komunikacja międzykulturowa
• Geografia polityczna
• Geografia kultury
• Geografia historyczna
• Urbanistyka
• Geografia religii
• Socjologia kultury
  • Antropologia kulturowa

Wyróżnia się również geografię stosowaną (np. geografia wojskowa), podejmującą badania, na które istnieje konkretne zapotrzebowanie ze strony społeczeństwa czy gospodarki.

Problematyka

• Wyczerpywalność zasobów naturalnych.
• Eksplozja demograficzna i jej konsekwencje.
• Produkcja żywności na świecie; problem nadwyżek i niedobór żywności.
• Konsekwencje urbanizacji i uprzemysłowienia.
• Degradacja środowiska człowieka (antropopresja).