new
Wrzawa
nad przedłużonym, ściślej mówiąc, opóźnionym, wiekiem emerytalnym i skróconym
czasem przebywania na emeryturze, trochę ucichła. Parę krajów już się na
to zdecydowało, inne się zastanawiają, nasz Sejm ustawę uchwalił, nasi związkowcy
oprotestowali i na razie sprawa jakoś przycichła...
[Czytaj dalej...]
Warning: curl_setopt() function.curl-setopt: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when safe_mode is enabled or an open_basedir is set in /home/icpl/domains/miejscowosci.ocieplanie.net/public_html/wiki.php on line 273
Język wschodniołużycki – wymarły język z grupy serbołużyckiej języków zachodniosłowiańskich. Nie należy go mylić z językami górnołużyckim i dolnołużyckim.
Językiem tym mówiła ludność autochtoniczna między rzekami Nysą i Bobrem aż po Wusoką, dalej granicę wschodnią tworzyła linia miejscowości Pagańc, Lipna, Lěžyny, Tymjenišćo, Radnice, Budych oraz Gola. Północną granicą była rzeka Pliška. Język ten wymarł w XIX wieku. Na wschód od opisanego obszaru używano gwar przejściowych wschodniołużycko-dolnośląskich (tak zwanych libickich).
Wspomniane gwary były bardzo zróżnicowane, jednolitego interdialektu lub postaci kodyfikowanej nie było. Charakterystyczny jest brak przegłosu lechickiego, natomiast przegłos łużycki miał miejsce w zasięgu dolnołużyckim. Prałużyckie č spłynęło z c (na przykład vecořa) jako w dolnołużyckim. Palatalizowane ś, ź uległy depalatalizacji, a tymczasem ć, dź przeszły w ť, ď, półmiękkie č, dž lub c, dz (na przykład cichy). W morfologii panuje typ našo polo. Częściowo zachowały się samogłoski pochylone (na przykład dobro). Samogłoski e, o uległy przed nosówkami zwężeniu w zasięgu górnołużyckim (na przykład sym). Czas przeszły tworzy się za pomocą czasownika posiłkowego też w osobie 3, na przykład ja sym ňo viděł. Starołużyckie 'a przeszło przez ä w 'e, np. smieć (śmiać). Brak dolnołużyckiej zmiany ć > ś oraz dź > ź.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||