new
Jesteśmy dziedzicami barbarzyństwa. Wyszliśmy z Afryki, a kolejne fale przybyszów wybijały do nogi tych, którzy przyszli wcześniej. Śmiałem się kiedyś, że nie chcę mieć korzeni w Biskupinie, ale zaprzyjaźniona archeolog uspokoiła mnie, że to byłoby bardzo trudne, bo tam skorupy gliniane, warstwa popiołu, groty strzał, kolejne zupełnie inne skorupy, kolejna warstwa popiołu i inne rodzaje grotów i tak warstwa za warstwą. [Czytaj dalej...]
Warning: curl_setopt() function.curl-setopt: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when safe_mode is enabled or an open_basedir is set in /home/icpl/domains/miejscowosci.ocieplanie.net/public_html/wiki.php on line 273
Max Fabiani, właśc. Maximilian Fabiani (ur. 29 kwietnia 1865 w Kobdilj, zm. 12 sierpnia 1962 w Gorycji) – słoweńsko-włoski architekt i urbanista friulskiego pochodzenia, przedstawiciel secesji.
Spis treści |
Urodził się w 1865 we friulskiej rodzinie o szlacheckim pochodzeniu, w niewielkiej wsi Kobdilj w południowej części Cesarstwa Austriackiego (dzisiejsza Słowenia). Jego ojcem był Anton Fabiani (1807–1893), matką – Charlotte Fabiani z domu Kofler (1827–1923). Wychowywał się w kosmopolitycznym środowisku. Jego ojczystym językiem był zarówno włoski, jak i słoweński. Ponadto od dzieciństwa znał powszechnie używany niemiecki. Uczęszczał do słoweńskojęzycznej szkoły podstawowej w miasteczku Štanjel, a następnie niemieckojęzycznej szkoły realnej w Lublanie. Po jej ukończeniu wyjechał do Wiednia, gdzie studiował architekturę na Uniwersytecie Technicznym (TUW), dyplom magistra uzyskując w 1889. Od 1890 był asystentem na politechnice w Grazu, po czym w ramach stypendium przez dwa lata (1892–1894) podróżował po Europie. Kiedy wrócił do stolicy Austrii, wstąpił do pracowni Ottona Wagnera na osobiste zaproszenie Wagnera, pozostając w niej do końca XIX wieku. W 1902 uzyskał doktorat na Wydziale Budownictwa TUW. Od 1910 do 1917 wykładał ornamentykę i dekorację wnętrz na tej uczelni. Największy okres aktywności Fabianiego jako architekta i urbanisty przypadał na ostatnie lata XIX i pierwszą dekadę XX wieku, tworzył głównie w Wiedniu i zniszczonej w 1895 przez trzęsienie ziemi Lublanie.
W 1917 został odznaczony Orderem Czerwonego Orła. W tym samym roku przeprowadził się do Gorycji, gdzie przez pięć lat kierował Urzędem ds. Odbudowy (miasto zostało poważnie zniszczone w czasie I wojny światowej). W latach 1924–1927 uczył historii sztuki w miejscowym gimnazjum. W 1935 przyjął nominację na burmistrza Štanjel, będąc jednym z niewielu włoskich burmistrzów nie należących do Narodowej Partii Faszystowskiej. Na stanowisku pozostawał w czasie II wojny światowej, współpracując z jugosłowiańską partyzantką komunistyczną. W 1947 powrócił do Gorycji, gdzie spędził resztę życia. W 1951 otrzymał włoski Złoty Medal za Zasługi dla Kultury i Sztuki. Zmarł w 1962 w wieku 97 lat.
Z żoną Franceschą do Rochi miał dwójkę dzieci: Carlottę (1906–1987) i Lorenza (1906–1979).
| Rok | Obiekt | Miasto | Adres |
|---|---|---|---|
| 1897 | Kamienica czynszowa | Wiedeń | Preysinggasse 10 |
| 1898 | Dom Kuracyjny | Opatija | ? |
| 1898 | Villa Baumann | Wiedeń | Anton-Langer-Gasse 3 |
| 1900 | Szkoła żeńska | Lublana | Levstikov Trg 1 |
| 1900 | Przytułek | Lublana | Japleva 2 |
| 1900 | Kamienica i kawiarnia Cafe Allegri | Bielsko-Biała | Barlickiego 1 |
| 1900 | Dom towarowy Portois & Fix | Wiedeń | Ungargasse 59–61 |
| 1900 | Villa Belar | Bled | ? |
| 1901 | Kamienica "Libertas" | Wiedeń | Piaristengasse 20 |
| 1901 | Kamienica Krispera | Lublana | Miklošičeva 20 |
| 1902 | Pomnik Franca Prešerena | Lublana | Prešernov trg |
| 1902 | Villa Schwegl | Bled | ? |
| 1902 | Dom towarowy Artaria | Wiedeń | Kohlmarkt 9 |
| 1902 | Kamienica Petrocochiny | Wiedeń | Hütteldorfer Straße 371 |
| 1903 | Villa Max | Štanjel | ? |
| 1904 | Hotel Balkan | Gorycja | ? |
| 1905 | Narodni Dom | Triest | Via Fabio Filzi 14 |
| 1904 | Kamienica czynszowa | Wiedeń | Graf Starhemberg-Gasse 40 |
| 1904 | Kamienica Hribara | Lublana | Tavčarjeva 2 |
| 1905 | Izba Przemysłowo-Handlowa | Gorycja | Corso Verdi 50 |
| 1906 | Kamienica "Pod Czerwonym Jeżozwierzem" | Wiedeń | Wildpretmarkt 1 |
| 1906 | Plebania kościoła św. Jakuba | Lublana | Levstikov Trg 9 |
| 1906 | Grób Köcherta | Wiedeń | Cmentarz Hietzing, Maxingstraße 15 |
| 1906 | Kamienica Bartoliego | Triest | Piazza della Borsa 7 |
| 1906 | Palazzo Stabile | Triest | Via Belpoggio 1 |
| 1907 | Kamienica Bamberga | Lublana | Miklošičeva 16 |
| 1908 | Fabryka Fiat Werke AG | Wiedeń | Brünner Straße 72 |
| 1909 | Villa Riehl | Windischgarsten | ? |
| 1910 | Uniwersytet ludowy Urania | Wiedeń | Uraniastraße 1 |
| 1910 | Pałac Mladika | Lublana | Prešernova 25 |
| 1910 | Villa Faber | Attersee | ? |
| 1991 | Villa Wechsler | Wiedeń | Trautmannsdorffgasse 26 |
| 1913 | Dom towarowy Reithoffer | Wiedeń | Lehargasse 9–11 |
| 1913 | Fabryka Betzler | Bolzano | ? |
| 1917 | Most na rzece Murze | Graz | Wienerstraße/Grazer Bundesstraße |
| 1921 | Villa Bigot | Gorycja | ? |
| 1922 | Dom Pellegrinich | Gorycja | Via Brigata Casale 10 |
| 1925 | Villa Ferrari i otaczające ją Ogrody Sztanielskie |
Štanjel | ? |
| 1934 | Kościół Najświętszego Serca | Gorycja | Via 9 Agosto/Via Nizza/Via Brigata Casale |
| 1937 | Obelisk upamiętniający żołnierzy włoskich poległych w czasie bitew nad Isonzo | Gorycja | Via delle Chiese Antico |
| 1938 | Casa del Fascio | Štanjel | ? |
| Rok | Plan |
|---|---|
| 1898 | Plan regulacji urbanistycznej Lublany |
| 1899 | Plan regulacji urbanistycznej Bielska (dzisiejsze Bielsko-Biała) |
| 1921 | Plan odbudowy Gorycji |
| 1925 | Plan regulacji urbanistycznej Monfalcone |
