new
Jesteśmy dziedzicami barbarzyństwa. Wyszliśmy z Afryki, a kolejne fale przybyszów wybijały do nogi tych, którzy przyszli wcześniej. Śmiałem się kiedyś, że nie chcę mieć korzeni w Biskupinie, ale zaprzyjaźniona archeolog uspokoiła mnie, że to byłoby bardzo trudne, bo tam skorupy gliniane, warstwa popiołu, groty strzał, kolejne zupełnie inne skorupy, kolejna warstwa popiołu i inne rodzaje grotów i tak warstwa za warstwą. [Czytaj dalej...]
Warning: curl_setopt() function.curl-setopt: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when safe_mode is enabled or an open_basedir is set in /home/icpl/domains/miejscowosci.ocieplanie.net/public_html/wiki.php on line 273
Prasłowianie - hipotetyczny lud prehistoryczny będący bezpośrednim antenatem Słowian lub też ludność tego samego pochodzenia indoeuropejskiego, przybyła na te same tereny europejskie we wcześniejszych epokach, lecz nie będąca bezpośrednimi przodkami obecnych Słowian[1].
Koncepcję istnienia tego ludu stworzył Józef Kostrzewski[2], który utożsamiał Prasłowian z twórcami kultury łużyckiej zamieszkującymi mniej więcej tereny obecnej Polski już w epoce brązu [3]. Z kolei Kazimierz Godłowski widział kolebkę Prasłowian bardziej na wschód, na terenach dzisiejszej Białorusi. Zasadnicza różnica między Prasłowianami a Pragermanami polegała na tym, że Prasłowianie byli potomkami tej części ludności praindoeuropejskiej, która pozostała w praojczyźnie, podczas gdy Pragermanie byli jakąś ludnością obcą, która uległa indoeuropeizacji. Od zarania dziejów Słowianie i Germanie są sąsiadami, ale w okresie przedhistorycznym Słowian od Germanów oddzielało jakieś inne plemię indoeuropejskie, o którym nie wiemy nic poza tym, że nosiło ono imię Wenetów[4]. Według źródeł greckich i rzymskich (Pliniusz Starszy (ok. 24 — 29), Tacyt (ok. 55 — 120), Ptolemeusz (ok. 100-178) Wenedowie byli ludem zamieszkującym obszar między Górami Wenedzkimi ( Karpatami ), a Morzem Wenedzkim, od Bałtyku po stepy nadczarnomorskie. Przypisywanie temu samemu ludowi różnych nazw, zwykle całkowicie odmiennych niż jego własna, należało do częstej praktyki antycznej geografii[5].
Prasłowiańszczyzna w dziejach, to okres trwający około 2000 lat, od początków rozpadu wspólnoty bałto-słowiańskiej (ok. 1500 — 1300 r p.n.e.) do rozpadu wspólnoty językowej prasłowiańskiej (VI wiek— VII wieku n.e.). Ostateczne przesunięcie rozpadu Prasłowiańszczyzny niektórzy autorzy przesuwają na wieki IX — X przyjmując, że język scs. jest pisaną postacią jednego z dialektów prasłowiańskich obszaru bułgarsko-macedońskiego okolic Sołunia IX wieku.
Niektóre źródła łączą kulturę trzciniecką z kolebką Prasłowian[6].