Wiadomości

new

Jesteśmy dziedzicami barbarzyństwa. Wyszliśmy z Afryki, a kolejne fale przybyszów wybijały do nogi tych, którzy przyszli wcześniej. Śmiałem się kiedyś, że nie chcę mieć korzeni w Biskupinie, ale zaprzyjaźniona archeolog uspokoiła mnie, że to byłoby bardzo trudne, bo tam skorupy gliniane, warstwa popiołu, groty strzał, kolejne zupełnie inne skorupy, kolejna warstwa popiołu i inne rodzaje grotów i tak warstwa za warstwą.    [Czytaj dalej...]

Proso.html




Warning: curl_setopt() function.curl-setopt: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when safe_mode is enabled or an open_basedir is set in /home/icpl/domains/miejscowosci.ocieplanie.net/public_html/wiki.php on line 273
Proso – Wikipedia, wolna encyklopedia

Proso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Proso
Proso zwyczajne
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj proso
Nazwa systematyczna
Panicum L.
Sp. Pl. 55. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Proso (Panicum L.) – rodzaj roślin jednorocznych lub bylin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego ok. 500 gatunków występujących w strefie międzyzwrotnikowej, dalej na północ sięgając strefy klimatu umiarkowanego w Ameryce Północnej[2]. Z tego rodzaju pochodzą jedne z najstarszych roślin zbożowych. Gatunkiem typowym jest Panicum miliaceum L.[3]

Spis treści

edytuj Morfologia

Źdźbło wyprostowane, podnoszące się lub płożące. Liście nitkowate, równowąskie, lancetowate, nawet do jajowatych. Kwiaty zebrane w kwiatostan – wiechę zwisłą, rozpierzchłą lub wyprostowaną[2].

edytuj Systematyka

Pozycja systematyczna wg APweb (aktualizowany system APG III z 2009)

Rodzaj należący do rodziny wiechlinowatych (Poaceae), rzędu wiechlinowców (Poales)[1]. W obrębie rodziny należy do podrodziny Panicoideae, plemienia Paniceae[4].

Pozycja w systemie Reveala (1993–1999)

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa jednoliścienne (Liliopsida Brongn.), podklasa komelinowe (Commelinidae Takht.), nadrząd Juncanae Takht., rząd wiechlinowce (Poales Small), rodzina wiechlinowate (Poaceae (R. Br.) Barnh.), podrodzina prosowe (Panicoideae Link), plemię prosowe (Paniceae R. Br. in Flinders), podplemię Panicinae Fr., rodzaj proso (Panicum L.)[5]..

Gatunki flory Polski[6]
  • proso rózgowate (Panicum virgatum F. Muell. – gatunek uprawiany
  • proso włosowate (Panicum capillare L.) – gatunek uprawiany
  • proso zwyczajne, p. właściwe (Panicum miliaceum L.) – gatunek uprawiany
  • Panicum dichotomiflorum Michx. – efemerofit
  • Panicum lanuginosum Elliott – efemerofit
Inne gatunki (wybór)

edytuj Zastosowanie

Roślina zbożowa uprawiana m.in. w Afryce. Z prosa wytwarza się m.in. kaszę jaglaną.

edytuj Uprawa

Zboże to najczęściej uprawia się w strefach międzyzwrotnikowych. W Afryce, na Sahelu, oraz na Półwyspie Indyjskim.

Światowi liderzy w uprawie prosa (2007)
(w tonach)
 Indie 10 610 000
 Nigeria 7 700 000
 Niger 2 781 928
 Chiny 2 101 000
 Burkina Faso 1 104 010
 Mali 1 074 440
 Sudan 792 000
 Uganda 732 000
 Czad 550 000
 Etiopia 500 000
Łącznie na świecie 31,875,597 ton

edytuj Zobacz też

  • Włośnica ber (Setaria italica ssp. moharium) – takson znany jako proso węgierskie (też jako włośnica mohar)

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-26].
  2. ↑ 2,0 2,1 Shou-liang Chen, Stephen A. Renvoize: Panicum (ang.). W: Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2011-01-28].
  3. ↑ Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-02-20].
  4. ↑ Poaceae (grass family) (ang.). W: Taxonomy Browser [on-line]. The National Center for Biotechnology Information. [dostęp 2011-01-27].
  5. ↑ Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Panicum (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-02-20].
  6. ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.