Wiadomości

new

Jesteśmy dziedzicami barbarzyństwa. Wyszliśmy z Afryki, a kolejne fale przybyszów wybijały do nogi tych, którzy przyszli wcześniej. Śmiałem się kiedyś, że nie chcę mieć korzeni w Biskupinie, ale zaprzyjaźniona archeolog uspokoiła mnie, że to byłoby bardzo trudne, bo tam skorupy gliniane, warstwa popiołu, groty strzał, kolejne zupełnie inne skorupy, kolejna warstwa popiołu i inne rodzaje grotów i tak warstwa za warstwą.    [Czytaj dalej...]

Sonant.html




Warning: curl_setopt() function.curl-setopt: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when safe_mode is enabled or an open_basedir is set in /home/icpl/domains/miejscowosci.ocieplanie.net/public_html/wiki.php on line 273
Sonant – Wikipedia, wolna encyklopedia

Sonant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy spółgłoski zgłoskotwórczej. Zobacz też: spółgłoska półotwarta.
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło sonant w Wikisłowniku

Sonant – spółgłoska zgłoskotwórcza, tworząca sylabę[1]. Sonantami są zwykle spółgłoski nosowe i płynne. Współcześnie nie występują w języku polskim, ale są dosyć częste w innych językach.

  • W języku angielskim istnieją sonanty l (jungle 'dżungla') i n (sudden 'nagły'), a wyjątkowo spotyka się m (rhythm 'rytm').
  • W języku czeskim istnieją sonanty l (jablko 'jabłko', vlna 'fala', 'wełna') i r (krk 'szyja', Brno), a wyjątkowo spotyka się m (osm 'osiem').
  • W języku japońskim istnieje sonant n, wymawiany przed spółgłoskami wargowymi (tj. b, m, p) jak m (kamban 'szyld', san 'trzy').
  • W słowackim istnieją sonanty krótkie l (vlhký 'wilgotny'), r (štvrtok 'czwartek') i długie ĺ, ŕ (sŕn 'saren' D lm)
  • W języku serbsko-chorwackim istnieje sonant r (prst), a w wyrazach obcych również l (bicikl), a także n , m , lj , nj, j, v.
  • W języku prasłowiańskim istniały prawdopodobnie sonanty twarde l, r i miękkie l´, r´.
  • W języku praindoeuropejskim istniały prawdopodobnie sonanty l, r, m, n.

W szerszym ujęciu sonantami (sonorantami, rezonantami) są nazywane głoski wymawiane bez turbulentnego przepływu powietrza przez narządy głosowe – spółgłoski sonorne (n, ɲ, ŋ, r, ɾ, l, ɫ – ł "kresowe"), półsamogłoski (j, w – współczesne polskie ł) i samogłoski. Przeciwstawiane są im obstruenty.

Przypisy

  1. ↑ Sonanty. W: Stanisław Dubisz, Halina Karaś, Nijola Kolis: Dialekty i gwary polskie. Wyd. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, s. 131. ISBN 83-2140989-X.